Οι στόχοι της νέας χρονιάς.

Πολλοί άνθρωποι (κι εγώ ανάμεσά τους) με το ξεκίνημα της νέας χρονιάς θέτουμε στόχους.

Στόχους για όσα θέλουμε να πετύχουμε, όσα επιδιώκουμε και επιθυμούμε, σε κάθε τομέα της ζωής μας και τον τρόπο που θέλουμε να συμβούν μέσα στο νέο έτος.

Κάνω αυτή τη διεργασία εδώ και αρκετά χρόνια και μπορώ να πω ότι τελικά, ενώ πιστεύω ότι είναι σημαντικό να θέτουμε τους στόχους μας, δεν είναι και τόσο ουσιώδες να έχουμε καταφέρει τα πάντα στο τέλος της χρονιάς.

Και εξηγούμαι:

Η ζωή είναι απρόβλεπτη και αυτή είναι μια από τις ομορφιές της.

Οι συνθήκες αλλάζουν και πολλές φορές αλλάζουμε και εμείς οι ίδιοι άποψη και οπτική για τα πράγματα. Έτσι, υπάρχει περίπτωση να αλλάζουν και οι επιθυμίες μας. Δε χρειάζεται να πιεζόμαστε αν κάτι "δε μας βγαίνει" ούτε να ντραπούμε αν δεν το επιθυμούμε πια.

Ακόμα, οι εξωτερικές συνθήκες αλλάζουν συχνά και δεν είναι εύκολο να ελέγχουμε πάντα τις καταστάσεις.

Ε, τότε θα μου πείτε, γιατί να σπαζοκεφαλιάζω να βάλω στόχους, αφού οι περισσότεροι δε θα πραγματοποιηθούν ή, για να το πω λίγο κομψότερα, θα πραγματοποιηθούν οι πιο "προσγειωμένοι" και εφικτοί;

Η αλήθεια είναι ότι είναι ζωτικής σημασίας κάποιες φορές να κάνουμε μια παύση από όλα και να κοιτάζουμε μέσα μας (οπότε ένα τέτοιο σκοπό μπορεί να εξυπηρετεί, συμβολικά, η αλλαγή του έτους).

Να αφουγκραστούμε τις πραγματικές μας επιθυμίες και να ονειρευτούμε όσα θέλουμε από τη ζωή.

Υπάρχει μια αγγλική φράση που μου αρέσει πολύ: DREAM BIG!

Μη διστάσεις να κάνεις μεγάλα όνειρα, να θέσεις μεγαλεπίβολους στόχους και να έχεις βαθιές και μεγάλες επιθυμίες!

Μπορεί να μη συμβούν απαραίτητα όλα, αν όμως τα εκφράσεις ξεκάθαρα, εκτός από αυτογνωσία και απελευθέρωση, υπάρχει ξέρεις και η πιθανότητα να συμβούν στ' αλήθεια!

Αν ξέρεις τι επιθυμείς και η καρδιά, η σκέψη και η ενέργειά σου παραμένουν ανοιχτές, τότε θα μπορείς να αναγνωρίζεις ευκολότερα τις κατάλληλες ευκαιρίες που θα σε οδηγήσουν, βήμα-βήμα, στους στόχους σου.

Τοξικές και υγιείς σχέσεις

Μια ανάσα μας χωρίζει από τον ερχομό του νέου έτους.

Ευκαιρία, λοιπόν, να σκεφτούμε καλά τι θα πάρουμε μαζί μας και τι θα αφήσουμε πίσω μας σε αυτή τη συμβολική αλλαγή που μας εμπνέει να βάλουμε νέους στόχους και να ορίσουμε ξανά τις επιθυμίες μας.

Από τα πιο σημαντικά κομμάτια της ζωής μας είναι οι σχέσεις μας με τους φίλους, το σύντροφό μας και όλα τα οικεία πρόσωπα με τα οποία έχουμε καθημερινή σχέση.

Και ιδού το ερώτημα:

Είναι όλες αυτές οι σχέσεις υγιείς;

Δυστυχώς, σε πολλές περιπτώσεις επιτρέπουμε να εισβάλλουν και να παραμένουν στη ζωή μας άνθρωποι τοξικοί, που μόνο καλό δε μας κάνουν.

Άνθρωποι με τους οποίους δεν έχουμε δεσμούς αγάπης, σεβασμού και εκτίμησης, αλλά σχέσεις εξάρτησης, σχέσεις που ρουφάνε τη ζωτική μας ενέργεια, σχέσεις βλαπτικές.

Η δύναμη της συνήθειας όμως, είναι τόσο ισχυρή που δε μας αφήνει να αντιληφθούμε ξεκάθαρα τι συμβαίνει.

Βρες τη δύναμη να εξετάσεις και να παραδεχτείς, αν όντως ισχύει αυτό, ότι μπορεί να υπάρχει ένα, ή περισσότερα τέτοια πρόσωπα στη ζωή σου και αποφάσισε να τα απομακρύνεις.

Άμεσα και με αυτοπεποίθηση.

Όταν ένα πρόσωπο μας βλάπτει, πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσουμε να εθελοτυφλούμε και να επαναπαυόμαστε με την ελπίδα ότι θα αλλάξει.

Αγάπη δε σημαίνει να υποφέρεις και να παγιδεύεσαι σε σχέσεις που σου προκαλούν πόνο.

Αγάπη σημαίνει, μεταξύ άλλων, να ξέρεις πότε πρέπει να φεύγεις χωρίς να κοιτάξεις πίσω.

Έτσι θα δώσεις χώρο να μπουν στη ζωή σου καινούριοι άνθρωποι που θα σου ταιριάζουν περισσότερο και θα δημιουργήσεις σχέσεις πραγματικής χαράς και απόλαυσης.

Μη ξεχνάς ποτέ ότι δε σου αξίζει τίποτα λιγότερο από το καλύτερο.

Η ανασκόπηση της χρονιάς

Μία ακόμα χρονιά πλησιάζει στο τέλος της.

Μία χρονιά γεμάτη με χαρές, λύπες, αλλαγές, ενθουσιασμό, χαρά, θλίψη, θυμό, δώρα, απώλειες, απρόσμενα γεγονότα και όλα όσα φέρνει η ζωή στην πορεία της.

Πριν αρχίσεις να ονειρεύεσαι, προσδοκάς, αδημονείς, προβληματίζεσαι για τον ερχομό του νέου έτους, από τη σκοπιά του συμβολισμού μιας νέας αρχής, σου προτείνω να κάνεις μια γερή ανασκόπηση της χρονιάς που φεύγει.

Βρες λίγο χρόνο να χαλαρώσεις και να αναλογιστείς, σε προσωπικό επίπεδο, ποια είναι εκείνα τα γεγονότα, οι καταστάσεις, οι άνθρωποι, τα συναισθήματα που πιστεύεις ότι καθόρισαν ή σημάδεψαν κατά κάποιο τρόπο τη ζωή σου φέτος.

Τι άλλαξε μέσα και γύρω σου και πώς αφομοίωσες τις αλλαγές;

Με ποιον τρόπο κυνήγησες φέτος τα όνειρα και τις επιθυμίες σου;

Ποια ήταν τα αποτελέσματα αυτής της αναζήτησης;

Τι θεωρείς ότι θα μπορούσες να κάνεις διαφορετικά;

Ποιο είναι το κυρίαρχο συναίσθημά σου αυτή την περίοδο;

Τα ερωτήματα μπορεί να είναι ατελείωτα και δε θέλω να σε κουράσω. Προσάρμοσέ τα στις δικές σου συνθήκες ζωής, μελέτησέ τα αναλόγως και αν σε βοηθάει, μη διστάσεις να καταγράψεις τη διαδικασία αυτή.

Κατά τη γνώμη μου, μια τέτοια ενδοσκόπηση/ανασκόπηση μπορεί να αποβεί εξαιρετικά δημιουργική και χρήσιμη για το μέλλον.

Αν ξεκαθαρίσεις μέσα σου το τοπίο και δώσεις χώρο και χρόνο στον εαυτό σου να επεξεργαστεί ουσιωδώς όσα έζησες φέτος θα μπορέσεις με μεγαλύτερη σιγουριά και αυτοπεποίθηση να κάνεις τα σχέδιά σου για τη νέα χρονιά.

Αποδέξου τα μαθήματα που πήρες μέχρι τώρα και εφάρμοσε αυτή τη νέα γνώση ώστε να δημιουργήσεις ένα μέλλον ακόμα πιο φωτεινό και κατάλληλο για σένα, πάντα με βάση τις επιθυμίες και τα δικά σου, μοναδικά όνειρα που περιμένουν να τα γεννήσεις.

Κάνε κι εσύ μια τρέλα!

Ρουτίνα. Μια λεξούλα που προκαλεί τόσο ανάμικτα συναισθήματα, από τον απόλυτο τρόμο έως την απόλυτη ασφάλεια.

Ας δούμε καταρχήν τι σημαίνει αυτή η περιβόητη λέξη:

Ρουτίνα: η συνήθεια της καθημερινής, μηχανικής και τυποποιημένης επανάληψης των ίδιων δραστηριοτήτων και η δυσάρεστη έλλειψη εναλλαγής, πρωτοτυπίας, δημιουργικότητας.

Δε μου φαίνεται και τόσο ευχάριστο πράγμα η ρουτίνα αν κρίνω από τον ορισμό της, άρα μάλλον δεν είναι κάτι που θα έπρεπε να μας προκαλεί το αίσθημα της ασφάλειας, σωστά;

Οι καθημερινές συνήθειες μας βάζουν σε ένα ρυθμό ο οποίος γίνεται σιγά σιγά οικείος και, πολύ συχνά, συγχέουμε την οικειότητα με την ασφάλεια.

Φυσικά δεν είναι εύκολο ούτε, πιθανόν, επιθυμητό να ζούμε την κάθε μέρα εντελώς διαφορετικά, όμως πολλές φορές επιτρέπουμε στη ρουτίνα μας να μας καταπιεί, να γίνει ένα με μας, να γίνει η ταυτότητά μας σε τέτοιο βαθμό που μετά από ένα σημείο μας είναι αδιανόητο να αλλάξουμε το παραμικρό.

Σήμερα απευθύνομαι σε σένα που έχεις γίνει ένα με τη ρουτίνα σου, όπως κι αν την αποδέχεσαι, ευχάριστα ή δυσάρεστα.

Διαβάζοντας ξανά τον παραπάνω ορισμό, θα δεις τις εκφράσεις "τυποποιημένη επανάληψη" και "δυσάρεστη έλλειψη".

Δεν ακούγονται και πολύ ευχάριστες, έτσι;

Δε θα σου ζητήσω να φέρεις τα πάνω κάτω στην καθημερινότητά σου.

Ακόμα κι αν ζεις τις ωραιότερες μέρες, γεμάτες με υπέροχες, φανταστικές δραστηριότητες που λατρεύεις, θα σου προτείνω να μη ξεχνάς να δοκιμάζεις πότε πότε και κάτι καινούριο, κάτι διαφορετικό.

Είναι απίστευτο πόσοι καινούριοι κόσμοι μπορούν να ξεδιπλωθούν μπροστά στα πόδια σου δοκιμάζοντας κάτι νέο.

Ακόμα κι αν δεν αλλάξει, όμως η ζωή σου, μια μικρή αλλαγή, έστω για μία μέρα, μπορεί να αποτελέσει απίστευτη τονωτική ένεση.

Και, εν τέλει, αυτή η δυνατότητα πειραματισμού και εναλλαγών, είναι ένα από τα ομορφότερα στοιχεία της ανθρώπινης ύπαρξης.

Τι θα μπορούσες να κάνεις;

Υπάρχουν χιλιάδες πράγματα, θα σου παραθέσω μερικά για έμπνευση.

Βγες από τη ρουτίνα σου:

1) Μάθε κάτι καινούριο - υπάρχουν δεκάδες επιλογές, πολλές απ΄αυτές δωρεάν, ακόμα και μέσω διαδικτύου, για μαθήματα, σεμινάρια και ό,τι μπορείς να φανταστείς πάνω σε άπειρα θέματα, από μία καινούρια γλώσσα έως μαθήματα ζωγραφικής κτλ.

2) Κάνε μια βόλτα σε ένα μέρος της πόλη σου που δεν έχεις πάει ποτέ ή απλά ακολούθησε εναλλακτικές διαδρομές για τις καθημερινές σου δραστηριότητες.

3) Δοκίμασε μια καινούρια συνταγή φαγητού.

4) Βάψε ένα τρελό χρώμα τα μαλλιά σου.

5) Κάνε ένα extreme sport.

Η λίστα μπορεί να συνεχιστεί για πάντα, η μαγική λέξη όμως είναι: εξερεύνησε!

Η ρουτίνα είναι χρήσιμη όσο μας εξυπηρετεί να κρατάμε ένα ρυθμό στη ζωή μας και να την κάνουμε πιο λειτουργική.

Είναι, όμως, ζωτικής σημασίας να τη σπάμε πότε πότε.

Το αποτέλεσμα μπορεί να είναι από μια ευχάριστη, μικρή, τονωτική ένεση μέχρι μία μεγάλη αλλαγή και το χτίσιμο μιας νέας καθημερινότητας.

Εξάλλου, που ξέρεις ότι η επόμενη ρουτίνα σου δε θα είναι πιο όμορφη από την τωρινή;

Βρες χρόνο για τις φιλενάδες σου

Είναι γεγονός ότι ο σύγχρονος τρόπος ζωής, ειδικά στις πόλεις, μας έχει ακούσια απομακρύνει από τους φίλους μας.

Ο καθένας έχει το πρόγραμμα και τον τρόπο ζωής του, ανάλογα με την εργασία, την οικογένεια, τις υποχρεώσεις.

 Έτσι,  πολλές φορές περνάει ο καιρός και μένουμε συνεχώς στο "θα τα πούμε", "θα κανονίσουμε", "όταν βολέψει θα σε πάρω τηλέφωνο" κι ένα σωρό άλλα "θα" που τα εννοούμε αλλά σπάνια γίνονται πραγματικότητα.

Όμως, όπως ισχύει και σε άλλα ζητήματα, η καλύτερη στιγμή είναι το τώρα. Και με την ευκαιρία των εορτών που πλησιάζουν, θα σου προτείνω να βρεις φέτος και λίγο χρόνο για πιο... κοριτσίστικα πράγματα! Οι υποχρεώσεις δεν τελειώνουν ποτέ, δε χρειάζεται να χάσεις γι' αυτό τις φίλες σου.

Παρόλο που καμιά φορά οι γιορτές καταλήγουν να είναι πιο αγχωτικές από την καθημερινότητά μας και με περισσότερο τρέξιμο, πιστεύω ότι μπορείς να περάσεις χρόνο με τις χαμένες σου φιλενάδες.

Σου παραθέτω μερικές ιδέες - προτάσεις για όσα μπορείς να  κάνεις φέτος:

1) Σε περίπτωση που ο χρόνος είναι όντως ελάχιστος, κάνε τις υποχρεώσεις, τις εξωτερικές δουλειές και τα γιορτινά ψώνια με παρέα. Δηλώστε η καθεμία πότε βολεύεται και που περίπου θέλει να κινηθεί και βρείτε το χωροχρόνο που σας εξυπηρετεί. Έστω και μια βόλτα στην αγορά με ένα καφεδάκι στο χέρι, είναι κάτι!

2) Οργανώστε συνάντηση σε ένα σπίτι, όποιο είναι πιο διαθέσιμο για ένα reunion με τις φιλενάδες. Μαγειρέψτε, πιείτε καφεδάκι, συζητήστε, χαλαρώστε.

3) Μια άλλη ωραία ιδέα είναι να μαζευτείτε και να ανταλλάξετε πράγματα που δε θα χρειαστείτε/χρησιμοποιήσετε, ρούχα, διακοσμητικά, χριστουγεννιάτικα στολίδια, βιβλία, κάτι σαν ένα παζάρι μεταξύ φίλων!

4) Μια συγκέντρωση όπου θα φτιάξετε χειροποίητα δωράκια για τους αγαπημένους σας ακούγεται επίσης καλή ιδέα. Κάθε μία μπορεί να κάνει ό,τι ξέρει να κάνει, από ένα ωραίο γλυκό μέχρι διάφορες κατασκευές.

5) Κανονίστε να πάτε παρέα σε μία παράσταση, μία συναυλία, μία έκθεση ή απλά έναν περίπατο σε κάποια όμορφη περιοχή της πόλης σας.

Υπάρχουν δεκάδες άλλες ιδέες που θα μπορούσαμε να βρούμε για πράγματα που μπορούμε να κάνουμε με τις φίλες μας.

Η ουσία, όμως, είναι το ΜΑΖΙ. Δεν έχει τόση σημασία τι ακριβώς θα επιλεξουμε να κάνουμε παρέα, όσο το να βρεθούμε, να δημιουργήσουμε χρόνο για τις αγαπημένες μας φιλενάδες!

Διεκδίκησε όσα σου αξίζουν

Είναι γεγονός ότι πολλές γυναίκες, αν όχι οι περισσότερες, στην πορεία της ζωής, διστάζουν, φοβούνται, δεν ξετυλίγουν ποτέ πλήρως όλες τους τις δυνατότητες και ικανότητες.

Για πολλούς λόγους, με κυριότερο το φόβο, δεν βγαίνουν ποτέ ουσιαστικά στη σκηνή, μένουν στα παρασκήνια, δεν τολμάνε το κάτι παραπάνω, από ότι τους έχει δοθεί.

Αυτή είναι μια βαριά κληρονομιά που έχουμε οι γυναίκες και είναι παλιά ιστορία που δε θα αναλύσουμε εδώ.

Αυτό που θέλω να "φωνάξω", ότι κι αν σου έχει συμβεί, όσες πληγές κι αν έχεις να θεραπεύσεις, όσο φόβο κι αν έχεις να αντιμετωπίσεις, είναι πως:

ΕΙΣΑΙ ΙΚΑΝΗ ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΒΓΑΛΕΙΣ ΤΗ ΔΥΝΑΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΚΡΥΒΕΙΣ ΜΕΣΑ ΣΟΥ.

Απαιτείται πολύ θάρρος για να ακούσεις το κάλεσμα της ψυχής σου και να σταματήσεις να κρύβεσαι, να διεκδικήσεις επιτέλους όσα σου αξίζουν, αγάπη, αυτοεκτίμηση, αυτοπεποίθηση, πληρότητα.

Εντόπισε τι είναι αυτό που σε κρατάει πίσω, βρες τη βαθύτερη αιτία, για κάποιες μπορεί να είναι μια τραυματική εμπειρία, για άλλες απλά η συνήθεια ή τα πρότυπα με τα οποία μεγάλωσαν.

Οραματίσου, φαντάσου, σκέψου, αποφάσισε ότι ήρθε η ώρα να διώξεις ό,τι σε σταματάει από το να ζήσεις μέσα στο μεγαλείο που είσαι προορισμένη να ζήσεις.

Δεν είσαι τίποτα λιγότερο ή περισσότερο από κάθε άλλη γυναίκα ή άνθρωπο που πέρασε ή θα περάσει από αυτόν τον πλανήτη. Αντί να μένεις, όμως στο "τίποτα περισσότερο", στάσου στο "τίποτα λιγότερο" και σήκω πάνω.

Αγάπησε τον εαυτό σου, δείξε τη δύναμή σου.

Η διαδικασία της αφύπνισης μπορεί να διαρκέσει όσο και η ζωή σου, είναι όμως ένα ταξίδι μαγικό και αποκαλυπτικό, κάτι που αξίζει να ζήσεις και αυτό που οφείλεις στον εαυτό σου.

Μετά το χωρισμό

Πόσες φορές χρειάστηκε να πούμε αντίο σε μία σχέση, ενώ είχαμε ακόμα αισθήματα για τον, μέχρι τότε, αγαπημένο μας;
Και μία φορά να συνέβη, είναι αρκετή.

Ένας χωρισμός ή ένα διαζύγιο σχεδόν πάντα αποτελεί μία εμπειρία το λιγότερο άβολη, που μπορεί να γίνει μέχρι και τραυματικά επώδυνη.

Με όποιον τρόπο κι αν επέλθει ο χωρισμός, πολλές φορές δεν παύουμε να αισθανόμαστε ότι αγαπάμε ακόμα τον άλλο  κι ας μη μπορούμε να είμαστε πια μαζί.

Η αλήθεια είναι ότι η αγάπη δεν είναι πάντα αρκετή για να κρατήσει μία σχέση ευτυχισμένη.
Αν δεν υπάρχει κοινό όραμα, αν οι απόψεις σε ουσιαστικά και ζωτικά για τη σχέση θέματα είναι αντίθετες, τότε δύσκολα θα υπάρξει διάρκεια στο χρόνο. Όσο κι αν επιλέγουμε να εθελοτυφλούμε για κάποιο διάστημα, σίγουρα κάποια στιγμή θα βρούμε μπροστά μας ανυπέρβλητα εμπόδια.

Έστω, όμως, ότι πήραμε την απόφαση και ήρθε ο χωρισμός.
Και μετά τι;

Λένε ότι ο χρόνος γιατρεύει, κάτι το οποίο πιστεύω ότι δεν είναι αρκετό από μόνο του.
Είναι πολύ εύκολο να πέσουμε στην παγίδα της θλίψης. Και σίγουρα ο χρόνος δε γιατρεύει αν τον περάσουμε με ταβανοθεραπεία και απραξία, παγιδευμένες στην απώλεια.

Επειδή δε ζούμε αιώνια, το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε, αφού περάσουμε ένα υγιές και εύλογο διάστημα στο οποίο θα θρηνήσουμε, είναι να δραστηριοποιηθούμε.

Να θυμηθούμε και να αναζητήσουμε πράγματα που μας αρέσουν και μας ευχαριστούν. Να ξεκινήσουμε την αγαπημένη μας δραστηριότητα, χορό, γυμναστική, κάποιο χόμπι, να κάνουμε βόλτες με τους φίλους μας, να ξεφορτωθούμε το φορτίο μας, να προχωρήσουμε μπροστά!

Καμία σχέση δεν είναι χαμένος χρόνος. Όλοι οι άνθρωποι έρχονται στη ζωή μας για κάποιο λόγο.
Ας αποδεχτούμε ότι η αποστολή του συγκεκριμένου ανθρώπου στη ζωή μας ολοκληρώθηκε κι ας πάμε παρακάτω.

Μόνο έτσι θα ανοίξει και πάλι η καρδιά μας για ολοκαίνουριες, νέες και ενδιαφέρουσες εμπειρίες.
Με αποδοχή, αυτοπεποίθηση και χαμόγελο.

Αγάπησε το σώμα σου

Θα το έχεις ακούσει ή διαβάσει χιλιάδες φορές: Μάθε να αγαπάς το σώμα σου, με τα "ελαττώματά" του, μην παρασύρεσαι από τα πρότυπα που δημιουργεί η κοινωνία και τα μέσα επικοινωνίας και, και, και...

Σκέφτηκες, όμως, ποτέ τι σημαίνει ουσιαστικά "αγαπώ το σώμα μου";
Πιστεύω ακράδαντα ότι δεν υπάρχουν "ελαττώματα" στην εμφάνιση των ανθρώπων.
Αν αποδεχτώ ότι υπάρχουν θα είναι σαν να αποδέχομαι τα ηλίθια πρότυπα που επιτάσσει, για παράδειγμα, η βιομηχανία μόδας. Δεν αποδέχομαι κανενός είδους ελάττωμα, γιατί απλά δεν υπάρχει. Είναι διαφορετικό να θεωρώ το σώμα μου ελαττωματικό (ναι, επιμένω στη χρήση της λέξης για να τη ξορκίσω) και είναι εντελώς άλλο πράγμα να μην ταιριάζω στην αισθητική κάποιων ανθρώπων, κάτι το οποίο είναι αποδεκτό βεβαίως.

Αφού αποτινάξεις, λοιπόν, όλη αυτή τη σαβούρα που μας βομβαρδίζει καθημερινά, με όμορφους, άσχημους, μέτριους κτλ, ξεκίνα να αγαπάς πραγματικά το σώμα σου.

Για αρχή, θα σου προτείνω να μάθεις να το αντικρύζεις χωρίς φόβο και πάθος τουλάχιστον μία φορά τη μέρα στον καθρέφτη. Χωρίς ρούχα. Ταξίδεψε πάνω του το βλέμμα σου, παρατήρησε χωρίς να κρίνεις κάθε του σημείο, κάθε του πληγή και κάθε του ρυτίδα. Χαμογέλασε στον εαυτό σου. Αγάπησέ τον. Συγχώρεσε τον που ήταν τόσο αυστηρός μέχρι τώρα και καλωσόρισε πια με περηφάνια και χαρά τη νέα σου επιλογή.

Κατόπιν, ξεκίνα να φροντίζεις το σώμα σου. Αφουγκράσου τις ανάγκες του και κάνε συνήθειά σου να το περιποιείσαι διεξοδικά. Καθιέρωσε μία μέρα της εβδομάδας που θα προχωράς ένα βήμα παραπέρα από το βιαστικό ντους και την πρόχειρη περιποίηση, λόγω έλλειψης χρόνου. Κανάκεψε το σώμα σου, δείξε του πόσο το αγαπάς. Μάθε να το χαλαρώνεις (υπάρχουν τόσες τεχνικές γι' αυτό, γιόγκα, διαλογισμός κτλ), χρησιμοποίησε φυσικά προϊόντα για να το θεραπεύσεις, ξεκουράσου.

Η ουσία είναι να αποκτήσεις επαφή με το ίδιο σου το σώμα που είναι το όχημά σου σ' αυτή τη ζωή.
Μην ακούς κανέναν που θα κρίνει αν είσαι όμορφη ή άσχημη.
Όλοι οι άνθρωποι είναι όμορφοι, ο καθένας με διαφορετικό τρόπο.
Εξάλλου, σκέψου πόσο βαρετό θα ήταν να είμαστε όλοι ίδιοι....

Είναι θέμα επιλογής

Στην καθημερινότητά μας καλούμαστε διαρκώς να παίρνουμε αποφάσεις για το καθετί, από τα πιο μικρά μέχρι τα πιο μεγάλα θέματα.

"Τι φαγητό να μαγειρέψω σήμερα, πώς να χειριστώ το πρόβλημα του παιδιού στο σχολείο, με ποιον τρόπο να αναθερμάνω τη σχέση μου, να πάω στο γιατρό για την τάδε ενόχληση ή να περιμένω" είναι μερικά από τα δεκάδες ερωτήματα που μπορεί να μας απασχολούν καθημερινά.

Μέσα σ' αυτόν τον κυκεώνα που μας σαρώνει και προσπαθώντας να ανταπεξέλθουμε σε όλες τις υποχρεώσεις και σε όλα τα ζητήματα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, ξεχνάμε να κάνουμε που και που μια παύση και να κοιτάξουμε μέσα μας.

Που βρίσκομαι στην παρούσα φάση της ζωής μου;
Είμαι ικανοποιημένη από τον τρόπο που εξελίσσονται τα πράγματα;
Αν όχι, θα μπορούσα να κάνω κάτι για να τα αλλάξω προς το καλύτερο;
Τι έφταιξε και νιώθω δυστυχισμένη;
Κι αν αισθάνομαι ικανοποιημένη, από ποια κυρίως στοιχεία και δεδομένα πηγάζει αυτή η ικανοποίηση και πώς μπορώ να τα κρατήσω στη ζωή μου, ώστε να παραμείνει ουσιαστική;

Ας μην ξεχνάμε ποτέ ότι σε όποιο σημείο κι αν βρισκόμαστε στη ζωή μας, αυτό οφείλεται κατά ένα μεγάλο ποσοστό στις επιλογές που έχουμε κάνει μέχρι σήμερα. Ξέρω, είναι πολλά αυτά που δεν μπορούμε να ελέγξουμε (θα ήταν βαρετό, εξάλλου, αν συνέβαινε αυτό), όμως είναι άλλα τόσα για τα οποία έχουμε επιλογή.

Είναι επιλογή μας ο καλός ή ο κακός σύντροφος που έχουμε στο πλάϊ μας, όπως επιλογή μας είναι αν επιτέλους θα προσπαθήσουμε να κάνουμε πραγματικότητα εκείνο το όνειρο που είχαμε από παιδιά ή θα πούμε ότι είναι πια αργά (ποτέ δεν είναι αργά, δεν το μάθαμε ακόμα αυτό;). Και τόσα άλλα.
Το βασικό είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι έχουμε την δυνατότητα επιλογής σε πολλά σημαντικά ζητήματα της ζωής μας και να μην αναλώνουμε την αποφασιστικότητά μας μόνο στα μικρά και καθημερινά.

Ό,τι και να γίνει, όσο κι αν σπαζοκεφαλιάσεις, κάτι θα βρεις να μαγειρέψεις.
Και, ναι, μπράβο σου που αντιμετώπισες το πρόβλημα του παιδιού τόσο αποφασιστικά και έγκαιρα.
Με την ίδια αποφασιστικότητα, ξέρεις, μπορείς να δράσεις απέναντι σε ό,τι σε κάνει βαθιά δυστυχισμένη, σε ό,τι επιθυμείς, σε ό,τι έχεις ανάγκη.
Είναι θέμα επιλογής.

Η σιωπή δεν είναι χρυσός

Διάβαζα πρόσφατα ένα άρθρο για το πόσο σημαντικό είναι να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας, θετικά ή αρνητικά.
Πόσο ζωτικής σημασίας είναι να αφήνουμε τη φωνή μας να ακουστεί, να την υψώνουμε όταν νιώθουμε την ανάγκη.
Είναι ένα θέμα που με έχει απασχολήσει πολύ, φαντάζομαι και πολλές από εσάς.
Δυστυχώς, η κοινωνία μας έχει μάθει από μικρές (αφορά όλους, αλλά στις γυναίκες είναι πιο έντονο το φαινόμενο) να παραμένουμε περισσότερο σιωπηλές απ' όσο χρειάζεται.
Πρέπει να είμαστε πάντα γλυκιές, ευγενικές και πρόθυμες ό,τι κι αν συμβαίνει στη ζωή μας.
Διαφωνώ κάθετα με αυτή την άποψη και έχω αποφασίσει να αφήνω τη φωνή μου να ακούγεται, όσο δυνατά χρειάζεται κάθε φορά.
Η έννοια "θηλυκό" έχει ταυτιστεί με κάτι το ευάλωτο, το αέρινο, το ευγενικό, το ευαίσθητο μα και ανεκτικό.
Κι έτσι είναι.
Αυτή όμως είναι η μία πλευρά του νομίσματος.
Το να εκφράσουμε αγανάκτηση, οργή και θυμό δεν μας κάνει λιγότερο γυναίκες.
Τα ανείπωτα λόγια και τα ανέκφραστα συναισθήματα δεν εξαφανίζονται, παρά μπλοκάρουν την υγεία μας.
Εγώ, ας πούμε, όταν δεν εκφράζω κάτι που θεωρώ σημαντικό, αισθάνομαι κάτι σαν μπούκωμα, σαν φούσκωμα στην περιοχή του λαιμού - δεν είναι τυχαίο, εκεί βρίσκεται το πέμπτο τσάκρα, που συνδέεται με την επικοινωνία και έχει άμεση σχέση με προβλήματα θυρεοειδούς, λάρυγγα κτλ.
Δεν λέω ότι πρέπει να είμαστε διαρκώς μέσα στα νεύρα και το θυμό, ούτε να ουρλιάζουμε στον απέναντί μας με το παραμικρό.
Όταν όμως νιώθουμε την ανάγκη, δεν πρέπει να καταπίνουμε τη φωνή μας.
Κανείς δεν πρέπει να μας υποχρεώνει σε σιωπή.
Μάθε να μιλάς. Μάθε να απαιτείς όσα δικαιούσαι. Μάθε να εκφράζεσαι χωρίς να φοβάσαι.
Θα είναι από τα μεγαλύτερα δώρα που θα κάνεις στον εαυτό σου.

Drama Queen, η βασίλισσα του δράματος

Είναι ένας τύπος ανθρώπου που απαντάται, για ένα μυστήριο λόγο, κυρίως στις γυναίκες.
Είναι η βασίλισσα του δράματος, ένα άτομο με ακραίες αντιδράσεις, υπερβολική συμπεριφορά, συχνά αναίτια ξεσπάσματα  ή, για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, είναι η προσωποποίηση της κλάψας και της μίρλας, κάτι σε Μάρθα Βούρτση αλλά με περισσότερο στυλ (γι' αυτό είναι και queen άλλωστε).
Αν βρίσκεις κάτι από τα παραπάνω σε σένα, μη μου στεναχωριέσαι, μεταξύ μας είμαστε. Έχω ανέβει κι εγώ σ' αυτό το θρόνο στο παρελθόν και μάλιστα με μεγάλη επιτυχία (ευτυχώς μάλλον το ξεπέρασα).
Ξέρω, για όλα φταίει η κακιά η μοίρα, το άπονο σύμπαν, ο τάδε που σε παράτησε, η φίλη που δε σε καταλαβαίνει, το σπυράκι που βγήκε την πιο ακατάλληλη στιγμή και γενικά ΟΙ ΑΛΛΟΙ, όχι εσύ.
Σίγουρα δεν είναι όλες οι drama queen το ίδιο δραματικές και σαφώς τα αίτια μπορεί να διαφέρουν σε κάθε περίπτωση.
Και για να μην τα ρίχνω όλα σε σένα, βασίλισσά μου, και μου πικραθείς θα εκφράζομαι στο εξής σε πρώτο πληθυντικό:
Σίγουρα λίγο δράμα είναι ενδιαφέρον μέσα στη ζωή, έτσι να ανάψουν τα αίματα βρε παιδί μου, για το αλατοπίπερο. Πόσο κανονικότητα να αντέξουμε δηλαδή, καταντάει βαρετό.
Μήπως, όμως μπορούμε να βρούμε ενδιαφέρον και χωρίς να μιζεριάζουμε διαρκώς; Άσε που η ζωή έχει ακριβύνει τόσο που είναι σχεδόν ακατόρθωτο να πνίγουμε, κάθε τρεις και λίγο, τον πόνο μας στο ουίσκι. Και είναι και τρομερά εγωιστικό να τρελαίνουμε συνεχώς την κολλητή μας, που ψάχνει η κακομοίρα την καλύτερη προσφορά σε χαρτομάντηλα economy pack για να έχει καβάντζα στο σπίτι (με κίνδυνο πάντα να μας παρατήσει στον πόνο μας κάποια στιγμή που θα βαρεθεί να μας παρηγορεί).
Εντάξει, δεν είμαι και η πλέον ειδική για συμβουλές, καθώς η αίσθηση του μέτρου γενικά δεν είναι το δυνατό μου σημείο. Όμως, λόγω της ψυχραιμίας που διαθέτω ως άτομο μπορώ να πω ότι το αλατοπίπερο στη ζωή μπορεί να είναι κάθε όμορφη στιγμή που περνάμε με τον αγαπημένο μας (κι ας μας προδώσει ο κακούργος, εμείς έχουμε μεγάλη καρδιά, θα βάλουμε  γρήγορα μέσα τον επόμενο). Μπορεί να είναι η επαφή με ένα ζωάκι ή η θέαση ενός φαντασμαγορικού ηλιοβασιλέματος  τρώγοντας σπόρια με την κολλητή μας (αφού, είπαμε, μας παράτησε ο προδόταρος) και γενικά όλες οι καθημερινές στιγμές που ζούμε, φτάνει να τις δούμε με άλλα μάτια.
Δυστυχώς, επειδή η ζωή έχει και πραγματικά κακές στιγμές ας μήν ξοδεύουμε τα πολύτιμα, βασιλικά μας δάκρυα σε ανούσια πράγματα. Τι λες κι εσύ;

Αθεράπευτα ρομαντική κι ονειροπόλα: Υπάρχει θεραπεία;

Όχι, κυρίες μου, αυτή η υπόθεση δεν αφορά μόνο εμάς τα Καρκινάκια, είναι καιρός να τελειώσουν τα ψέματα. Όσο σκληρά καρύδια κι αν θέλετε να δείχνετε, οι περισσότερες, κατά βάθος, περπατάτε στα σύννεφα (ενίοτε και με ψηλοτάκουνα - μα πώς το καταφέρνετε;).
Η αλήθεια είναι ότι σχεδόν όλα τα κοριτσάκια έχουμε μια αναλλοίωτη τάση να λειτουργούμε και να σκεφτόμαστε με άκρατο ρομαντισμό. Και λέω, αναλλοίωτη, επειδή σπανίως πτοούμαστε από τις κατραπακιές της ζωής. Είναι σαν να έχεις πέσει με φόρα σ' έναν τοίχο και, την επόμενη φορά που θα δεις τοίχο να φέρεσαι σαν να μην έχεις ξαναδεί και να παίρνεις πάλι φόρα νομίζοντας ότι είναι από βαμβάκι.
Ο κυριότερος, βέβαια, τομέας που απορροφά όλον αυτόν τον ρομαντισμό είναι ο ερωτικός. Ό, τι έχει να κάνει, τελοσπάντων,  με τις σχέσεις μας με το, εκάστοτε, έτερον ήμισυ.
Πολλές από μας (άντε, να μη πω όλες και μου γκρινιάξετε) κάθε φορά που πέφτουμε στα δίχτυα του φτερωτού θεού (αν και βρίσκω το συγκεκριμένο χαρακτηρισμό κομμάτι ξενέρωτο, τον χρησιμοποιώ ως ευρέως αποδεκτό) ξεχνάμε αυτόματα όλα τα παρελθόντα κακά της μοίρας μας και, ανυποψίαστες, πέφτουμε πάλι με τα μούτρα. Εξιδανικεύουμε στο τσάκα τσάκα το ταίρι μας και, αφού έχουμε ξεμπερδέψει με τα διαδικαστικά, σκαρφαλώνουμε πάλι στο συννεφάκι μας και αρχίζουμε να καλπάζουμε.
Εδώ, τώρα, τίθεται το εξής θέμα που είναι και όλο το ζουμί της υπόθεσης:
Με πόση φόρα να καλπάσουμε;
Όλο το κόλπο βρίσκεται σ' αυτό το λεπτό σημείο.
Κι εδώ σας έχω τη λύση του δράματος.
Λοιπόν, κορίτσια μου, μετά από πολλά χρόνια εμπειρίας, άπειρα τοιχοχτυπήματα και τρομερές κατραπακιές έχω να δηλώσω τα εξής:
Πιστεύω ότι όσες ζούμε σε κάπως πιο ρομαντικούς ρυθμούς απ' όσο προστάζει τούτη η ψυχρή εποχή, δε χρειάζεται να αλλάξουμε για κανένα λόγο και για κανένα ταίρι. Εξάλλου είναι τόσο ωραία η θέα από το συννεφάκι μας, γιατί να τη στερηθούμε; Παρόλα αυτά όμως, επειδή χτύπα χτύπα στον τοίχο θα μας μείνει κανένα κουσούρι, οφείλουμε στον εαυτό μας να παραμένουμε λίγο πιο υποψιασμένες την επόμενη φορά. Κράτα και μια μικρή πισινή, που λένε, ρε παιδί μου. Ναι, ξέρω πως αυτή τη φορά θα είναι διαφορετικά, ναι, αυτός είναι ο πρίγκηπας που περίμενες, πάσο, αλλά μήπως, έτσι για σιγουριά, να πετάξεις το συννεφάκι σου λίγο πιο χαμηλά; Έτσι, αν όλα πάνε καλά θα το απολαύσεις εξίσου ενώ αν, λέμε τώρα, κάτι στραβώσει, θα πέσεις από μικρότερο ύψος. Άσε που, από τα χαμηλότερα ύψη η θέα είναι πιο ωραία, βλέπεις πιο καθαρά το τοπίο.
Αυτή είναι η ταπεινή μου άποψη, η οποία μπορεί να λειτουργήσει και στο γενικότερο πλαίσιο της ζωής μας.
Να μάθουμε, δηλαδή, να αντιμετωπίζουμε τις αντιξοότητες και τα προβλήματα χωρίς να κάνουμε έκπτωση στα μοναδικά στοιχεία του χαρακτήρα μας. Να εκπαιδευτούμε όμως ώστε να μπορούμε να τιμήσουμε αυτά τα στοιχεία, όντας ικανές (και ικανοί, αν μας διαβάζουν και αγοράκια) να χειριζόμαστε κάθε φορά τις καταστάσεις με μεγαλύτερη ωριμότητα, αυτοπεποίθηση και πίστη στον εαυτό μας.

Η μοναξιά στον κήπο της αλήθειας ή, αλλιώς, "πες το ψέματα..."

Γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι δυσκολεύονται να εκφράσουν αυτό που νιώθουν, να τολμήσουν να πουν την αλήθεια  και να είναι ειλικρινείς απέναντι στους άλλους και, εν τέλει, στον εαυτό τους;

Μπερδεμένες σχέσεις, προδοσίες, ανισορροπία, καβγάδες, ερωτηματικά, απογοήτευση. Όλοι μας, κατά διαστήματα, έχουμε περάσει από δύσκολες καταστάσεις για τις οποίες, αφού πέρασε η μπόρα και καταφέραμε να τις φιλτράρουμε με καθαρό μυαλό, διαπιστώσαμε ότι η κύρια αιτία των δεινών που προέκυψαν ήταν η ανειλικρίνεια μέσα στη σχέση, φιλική, ερωτική ή συγγενική.
Η απόκρυψη της αλήθειας. Ή, αλλιώς, το ψέμα.

Λίγοι είναι εκείνοι που βαδίζουν μέσα στις σχέσεις τους με απόλυτη ειλικρίνεια και καθαρότητα και επιμένουν να λειτουργούν με τον τρόπο αυτό, άνθρωποι που αποτελούν είδος προς εξαφάνιση. Οι περισσότεροι βέβαια, έχουμε θεωρητικά όλη την καλή διάθεση και την πρόθεση να είμαστε "εντάξει" απέναντι σ' αυτούς που νοιαζόμαστε, στην πράξη όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο ρόδινα.

Υπάρχουν τρεις κατηγορίες ανθρώπων που εμπλέκονται σ' αυτή την ιστορία (είμαι σχεδόν σίγουρη ότι θα αναγνωρίσετε σε κάποια από τις τρεις κατηγορίες τον πρώην σας ή εκείνη τη φίλη - φίδι όπως αποδείχτηκε στη συνέχεια):

Η πρώτη κατηγορία είναι όσοι είναι, σχεδόν κατ' επάγγελμα, ψεύτες και αυτός είναι ο μόνος τρόπος που μπορούν να λειτουργήσουν σε μία σχέση. Συνήθως, αν κάποιος εντοπίσει το ελάττωμά τους, έχουν έτοιμη μια δικαιολογία κατά περίσταση. Δεν αισθάνονται ποτέ ενοχές, καθώς έχουν πείσει ακόμα και τον εαυτό τους ότι δρουν με το σωστό τρόπο. Είναι πιο πολλοί απ' όσο θα θέλαμε να πιστεύουμε. Δυστυχώς.

Η δεύτερη κατηγορία είναι όσοι φοβούνται, λόγω προσωπικών ανασφαλειών, να πούνε την αλήθεια, συνειδητοποιούν ότι αυτό είναι λάθος, υπόσχονται στον εαυτό τους ότι δε θα επαναληφθεί (ας μην είμαι άδικη όμως, ενίοτε καταβάλλουν φιλότιμες προσπάθειες) αλλά την επόμενη φορά που θα ζοριστούν επιλέγουν συνήθως την εύκολη λύση, που μπορεί να ξεκινήσει από μια πρόχειρη δικαιολογία και να φτάσει ακόμα και σε ένα τερατώδες ψέμα.

Μια τρίτη κατηγορία είναι οι άνθρωποι που στρέφονται στην ανειλικρίνεια, αφού έχουν προϋπάρξει επανειλημμένα θύματά της (εδώ κάποιες θα αναγνωρίζετε τον εαυτό σας, σωστά; Προσοχή κορίτσια, δεν αξίζει να πέσετε σ' αυτή την παγίδα). Έτσι, συνήθως λόγω απογοήτευσης, αποφασίζουν ότι δεν έχει νόημα να είναι οι ίδιοι σωστοί αφού ο κόσμος είναι γεμάτος ψεύτες που δεν εκτιμούν, ούτε υπολογίζουν ή σέβονται την αλήθεια σε μία σχέση.

Η αλήθεια θυμίζει ένα πανέμορφο μα απρόσιτο κήπο που πολλοί λίγοι βαδίζουν στα μονοπάτια του με θάρρος και τόλμη.
Όλοι είμαστε, παρόλα αυτά, ικανοί να μπούμε στον κήπο αυτό και να θαυμάσουμε την ομορφιά και τη γαλήνη που προσφέρει.
Γιατί η αλήθεια και η ειλικρίνεια είναι αρετές που πρώτα τιμούν αυτόν που τις διαθέτει κι έπειτα δείχνουν σεβασμό και στους ανθρώπους που αγαπά και νοιάζεται.
Αρκεί ο καθένας μας να εντοπίσει τι είναι αυτό που τον ωθεί στο ψέμα ή στην απόκρυψη της αλήθειας και να δουλέψει στη σωστή κατεύθυνση.
Το μεγαλύτερο κέρδος είναι ότι η ζωή μας θα γίνει έτσι πιο απλή και ουσιαστική, κάτι που συνήθως λείπει από τις σύγχρονες, περίπλοκες ανθρώπινες σχέσεις. Και σίγουρα θα μας βγάλει από πολλούς, μελλοντικούς μπελάδες.

Καλώς ήρθες στην παρέα των φιλενάδων!

Μετά από ένα εκατομμύριο χρόνια αναλύσεων με τις φίλες μου εν μέσω καφέδων και αλκοόλης, η αλήθεια είναι ότι άκρη δε βγάλαμε ακόμα.
Ναι, το ξέρω, ο γυναικείος εγκέφαλος είναι κομμάτι πιο περίπλοκος (το λένε κι οι επιστήμονες) και η λειτουργία του πιο εντατική, αλλά αυτόν διαθέτουμε κι έτσι θα πορευτούμε.
Σε καλωσορίζω, λοιπόν, στις "Φιλενάδες", ένα διαδικτυακό σπίτι, ένα καφέ, μια γωνιά, πες το όπως επιθυμείς, όπου θα καταθέτω τις απόψεις, τις σκέψεις και τις προτάσεις μου για θέματα που απασχολούν, δικαίως ή αδίκως, τη γυναικεία μας φύση.
Περιμένω με χαρά και τη δική σου γνώμη, το δικό σου σχόλιο, με βάση τη δική σου εμπειρία ώστε να γίνουμε μια παρέα ανταλλαγής ιδεών και απόψεων ~ η ισχύς εν τη ενώσει δε λένε;
Θα τα λέμε κάθε Σάββατο, ενώ καθημερινά (εκτός απροόπτου) θα μοιραζόμαστε στη σελίδα μου στο facebook το απόφθεγμα της ημέρας, ξέρεις, μερικές λεξούλες που, τοποθετημένες στη σειρά, είναι ικανές να μας κάνουν να αισθανθούμε πιο όμορφα!