Όχι, κυρίες μου, αυτή η υπόθεση δεν αφορά μόνο εμάς τα Καρκινάκια, είναι καιρός να τελειώσουν τα ψέματα. Όσο σκληρά καρύδια κι αν θέλετε να δείχνετε, οι περισσότερες, κατά βάθος, περπατάτε στα σύννεφα (ενίοτε και με ψηλοτάκουνα - μα πώς το καταφέρνετε;).
Η αλήθεια είναι ότι σχεδόν όλα τα κοριτσάκια έχουμε μια αναλλοίωτη τάση να λειτουργούμε και να σκεφτόμαστε με άκρατο ρομαντισμό. Και λέω, αναλλοίωτη, επειδή σπανίως πτοούμαστε από τις κατραπακιές της ζωής. Είναι σαν να έχεις πέσει με φόρα σ' έναν τοίχο και, την επόμενη φορά που θα δεις τοίχο να φέρεσαι σαν να μην έχεις ξαναδεί και να παίρνεις πάλι φόρα νομίζοντας ότι είναι από βαμβάκι.
Ο κυριότερος, βέβαια, τομέας που απορροφά όλον αυτόν τον ρομαντισμό είναι ο ερωτικός. Ό, τι έχει να κάνει, τελοσπάντων, με τις σχέσεις μας με το, εκάστοτε, έτερον ήμισυ.
Πολλές από μας (άντε, να μη πω όλες και μου γκρινιάξετε) κάθε φορά που πέφτουμε στα δίχτυα του φτερωτού θεού (αν και βρίσκω το συγκεκριμένο χαρακτηρισμό κομμάτι ξενέρωτο, τον χρησιμοποιώ ως ευρέως αποδεκτό) ξεχνάμε αυτόματα όλα τα παρελθόντα κακά της μοίρας μας και, ανυποψίαστες, πέφτουμε πάλι με τα μούτρα. Εξιδανικεύουμε στο τσάκα τσάκα το ταίρι μας και, αφού έχουμε ξεμπερδέψει με τα διαδικαστικά, σκαρφαλώνουμε πάλι στο συννεφάκι μας και αρχίζουμε να καλπάζουμε.
Εδώ, τώρα, τίθεται το εξής θέμα που είναι και όλο το ζουμί της υπόθεσης:
Με πόση φόρα να καλπάσουμε;
Όλο το κόλπο βρίσκεται σ' αυτό το λεπτό σημείο.
Κι εδώ σας έχω τη λύση του δράματος.
Λοιπόν, κορίτσια μου, μετά από πολλά χρόνια εμπειρίας, άπειρα τοιχοχτυπήματα και τρομερές κατραπακιές έχω να δηλώσω τα εξής:
Πιστεύω ότι όσες ζούμε σε κάπως πιο ρομαντικούς ρυθμούς απ' όσο προστάζει τούτη η ψυχρή εποχή, δε χρειάζεται να αλλάξουμε για κανένα λόγο και για κανένα ταίρι. Εξάλλου είναι τόσο ωραία η θέα από το συννεφάκι μας, γιατί να τη στερηθούμε; Παρόλα αυτά όμως, επειδή χτύπα χτύπα στον τοίχο θα μας μείνει κανένα κουσούρι, οφείλουμε στον εαυτό μας να παραμένουμε λίγο πιο υποψιασμένες την επόμενη φορά. Κράτα και μια μικρή πισινή, που λένε, ρε παιδί μου. Ναι, ξέρω πως αυτή τη φορά θα είναι διαφορετικά, ναι, αυτός είναι ο πρίγκηπας που περίμενες, πάσο, αλλά μήπως, έτσι για σιγουριά, να πετάξεις το συννεφάκι σου λίγο πιο χαμηλά; Έτσι, αν όλα πάνε καλά θα το απολαύσεις εξίσου ενώ αν, λέμε τώρα, κάτι στραβώσει, θα πέσεις από μικρότερο ύψος. Άσε που, από τα χαμηλότερα ύψη η θέα είναι πιο ωραία, βλέπεις πιο καθαρά το τοπίο.
Αυτή είναι η ταπεινή μου άποψη, η οποία μπορεί να λειτουργήσει και στο γενικότερο πλαίσιο της ζωής μας.
Να μάθουμε, δηλαδή, να αντιμετωπίζουμε τις αντιξοότητες και τα προβλήματα χωρίς να κάνουμε έκπτωση στα μοναδικά στοιχεία του χαρακτήρα μας. Να εκπαιδευτούμε όμως ώστε να μπορούμε να τιμήσουμε αυτά τα στοιχεία, όντας ικανές (και ικανοί, αν μας διαβάζουν και αγοράκια) να χειριζόμαστε κάθε φορά τις καταστάσεις με μεγαλύτερη ωριμότητα, αυτοπεποίθηση και πίστη στον εαυτό μας.
Η αλήθεια είναι ότι σχεδόν όλα τα κοριτσάκια έχουμε μια αναλλοίωτη τάση να λειτουργούμε και να σκεφτόμαστε με άκρατο ρομαντισμό. Και λέω, αναλλοίωτη, επειδή σπανίως πτοούμαστε από τις κατραπακιές της ζωής. Είναι σαν να έχεις πέσει με φόρα σ' έναν τοίχο και, την επόμενη φορά που θα δεις τοίχο να φέρεσαι σαν να μην έχεις ξαναδεί και να παίρνεις πάλι φόρα νομίζοντας ότι είναι από βαμβάκι.
Ο κυριότερος, βέβαια, τομέας που απορροφά όλον αυτόν τον ρομαντισμό είναι ο ερωτικός. Ό, τι έχει να κάνει, τελοσπάντων, με τις σχέσεις μας με το, εκάστοτε, έτερον ήμισυ.
Πολλές από μας (άντε, να μη πω όλες και μου γκρινιάξετε) κάθε φορά που πέφτουμε στα δίχτυα του φτερωτού θεού (αν και βρίσκω το συγκεκριμένο χαρακτηρισμό κομμάτι ξενέρωτο, τον χρησιμοποιώ ως ευρέως αποδεκτό) ξεχνάμε αυτόματα όλα τα παρελθόντα κακά της μοίρας μας και, ανυποψίαστες, πέφτουμε πάλι με τα μούτρα. Εξιδανικεύουμε στο τσάκα τσάκα το ταίρι μας και, αφού έχουμε ξεμπερδέψει με τα διαδικαστικά, σκαρφαλώνουμε πάλι στο συννεφάκι μας και αρχίζουμε να καλπάζουμε.
Εδώ, τώρα, τίθεται το εξής θέμα που είναι και όλο το ζουμί της υπόθεσης:
Με πόση φόρα να καλπάσουμε;
Όλο το κόλπο βρίσκεται σ' αυτό το λεπτό σημείο.
Κι εδώ σας έχω τη λύση του δράματος.
Λοιπόν, κορίτσια μου, μετά από πολλά χρόνια εμπειρίας, άπειρα τοιχοχτυπήματα και τρομερές κατραπακιές έχω να δηλώσω τα εξής:
Πιστεύω ότι όσες ζούμε σε κάπως πιο ρομαντικούς ρυθμούς απ' όσο προστάζει τούτη η ψυχρή εποχή, δε χρειάζεται να αλλάξουμε για κανένα λόγο και για κανένα ταίρι. Εξάλλου είναι τόσο ωραία η θέα από το συννεφάκι μας, γιατί να τη στερηθούμε; Παρόλα αυτά όμως, επειδή χτύπα χτύπα στον τοίχο θα μας μείνει κανένα κουσούρι, οφείλουμε στον εαυτό μας να παραμένουμε λίγο πιο υποψιασμένες την επόμενη φορά. Κράτα και μια μικρή πισινή, που λένε, ρε παιδί μου. Ναι, ξέρω πως αυτή τη φορά θα είναι διαφορετικά, ναι, αυτός είναι ο πρίγκηπας που περίμενες, πάσο, αλλά μήπως, έτσι για σιγουριά, να πετάξεις το συννεφάκι σου λίγο πιο χαμηλά; Έτσι, αν όλα πάνε καλά θα το απολαύσεις εξίσου ενώ αν, λέμε τώρα, κάτι στραβώσει, θα πέσεις από μικρότερο ύψος. Άσε που, από τα χαμηλότερα ύψη η θέα είναι πιο ωραία, βλέπεις πιο καθαρά το τοπίο.
Αυτή είναι η ταπεινή μου άποψη, η οποία μπορεί να λειτουργήσει και στο γενικότερο πλαίσιο της ζωής μας.
Να μάθουμε, δηλαδή, να αντιμετωπίζουμε τις αντιξοότητες και τα προβλήματα χωρίς να κάνουμε έκπτωση στα μοναδικά στοιχεία του χαρακτήρα μας. Να εκπαιδευτούμε όμως ώστε να μπορούμε να τιμήσουμε αυτά τα στοιχεία, όντας ικανές (και ικανοί, αν μας διαβάζουν και αγοράκια) να χειριζόμαστε κάθε φορά τις καταστάσεις με μεγαλύτερη ωριμότητα, αυτοπεποίθηση και πίστη στον εαυτό μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου