Η σιωπή δεν είναι χρυσός

Διάβαζα πρόσφατα ένα άρθρο για το πόσο σημαντικό είναι να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας, θετικά ή αρνητικά.
Πόσο ζωτικής σημασίας είναι να αφήνουμε τη φωνή μας να ακουστεί, να την υψώνουμε όταν νιώθουμε την ανάγκη.
Είναι ένα θέμα που με έχει απασχολήσει πολύ, φαντάζομαι και πολλές από εσάς.
Δυστυχώς, η κοινωνία μας έχει μάθει από μικρές (αφορά όλους, αλλά στις γυναίκες είναι πιο έντονο το φαινόμενο) να παραμένουμε περισσότερο σιωπηλές απ' όσο χρειάζεται.
Πρέπει να είμαστε πάντα γλυκιές, ευγενικές και πρόθυμες ό,τι κι αν συμβαίνει στη ζωή μας.
Διαφωνώ κάθετα με αυτή την άποψη και έχω αποφασίσει να αφήνω τη φωνή μου να ακούγεται, όσο δυνατά χρειάζεται κάθε φορά.
Η έννοια "θηλυκό" έχει ταυτιστεί με κάτι το ευάλωτο, το αέρινο, το ευγενικό, το ευαίσθητο μα και ανεκτικό.
Κι έτσι είναι.
Αυτή όμως είναι η μία πλευρά του νομίσματος.
Το να εκφράσουμε αγανάκτηση, οργή και θυμό δεν μας κάνει λιγότερο γυναίκες.
Τα ανείπωτα λόγια και τα ανέκφραστα συναισθήματα δεν εξαφανίζονται, παρά μπλοκάρουν την υγεία μας.
Εγώ, ας πούμε, όταν δεν εκφράζω κάτι που θεωρώ σημαντικό, αισθάνομαι κάτι σαν μπούκωμα, σαν φούσκωμα στην περιοχή του λαιμού - δεν είναι τυχαίο, εκεί βρίσκεται το πέμπτο τσάκρα, που συνδέεται με την επικοινωνία και έχει άμεση σχέση με προβλήματα θυρεοειδούς, λάρυγγα κτλ.
Δεν λέω ότι πρέπει να είμαστε διαρκώς μέσα στα νεύρα και το θυμό, ούτε να ουρλιάζουμε στον απέναντί μας με το παραμικρό.
Όταν όμως νιώθουμε την ανάγκη, δεν πρέπει να καταπίνουμε τη φωνή μας.
Κανείς δεν πρέπει να μας υποχρεώνει σε σιωπή.
Μάθε να μιλάς. Μάθε να απαιτείς όσα δικαιούσαι. Μάθε να εκφράζεσαι χωρίς να φοβάσαι.
Θα είναι από τα μεγαλύτερα δώρα που θα κάνεις στον εαυτό σου.