Πώς μπορούμε να κάνουμε τον έρωτα να μείνει;

Να ένα θέμα που πολύ μας απασχόλησε τελευταία με τις φιλενάδες μου.

Μπορούμε να κάνουμε τον έρωτα να μείνει;

Ή είμαστε "καταδικασμένοι" να πούμε κάποια στιγμή ότι ο έρωτας είναι για τον πρώτο καιρό, ότι, ναι, αγαπιόμαστε και εκτιμάει ο ένας τον άλλο (στην καλύτερη περίπτωση) αλλά δεν αισθανόμαστε πια ερωτευμένοι;

Ο αγαπημένος μου Τομ Ρόμπινς έχει γράψει στο βιβλίο του "Ο Τρυποκάρυδος" τα εξής:

Ο έρωτας είναι ο ύστατος παράνομος. Απλώς δεν παραδέχεται κανονισμούς. Το περισσότερο που εμείς μπορούμε να κάνουμε είναι να προσυπογράψουμε σαν συνεργοί του. Αντί να ορκιζόμαστε τιμή και υπακοή, καλύτερα να ορκιζόμαστε βοήθεια και παρακίνηση. Αυτό σημαίνει πως η ασφάλεια αποκλείεται. Οι λέξεις "κάνω" και "για να μείνει" καταντάνε ακατάλληλες. Ο έρωτας δε δέχεται δεσμά. Αγαπάμε ελεύθερα και τζάμπα.

Τι μας λέει εδώ ο συγγραφέας;

Εγώ θα το μεταφράσω ως εξής:

Η φύση της έννοιας του έρωτα είναι τέτοια που δεν μπορούμε, όσο κι αν το έχουμε ανάγκη για να νιώσουμε ασφαλείς, να τον βάλουμε σε καλούπια και περιορισμούς.

Δε γίνεται να τον δεσμεύσουμε, θα προσπαθήσει να δραπετεύσει, θα πετάξει για να μην πνιγεί.

Άρα, αν είναι έτσι, πώς μπορούμε να χειριστούμε την κατάσταση για να παραμείνει το πάθος, η περιπέτεια, η ένταση, η χαρά, η γιορτή που λέγεται έρωτας;

Νομίζω ότι το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να μην προσπαθήσουμε να τον φυλακίσουμε.

Πρακτικά αυτό μεταφράζεται ως εξής:

Αποδεχόμαστε ότι έρωτας σημαίνει ελευθερία.

Δεν πνίγουμε τον άλλον διαρκώς μέσα στην αγκαλιά μας, κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Δίνουμε ο ένας στον άλλο προσωπικό χρόνο και χώρο.

Φροντίζουμε να μη ξεχνάμε ότι κανείς δεν είναι δεδομένος.

Δεν θεωρούμε τον αγαπημένο μας "το άλλο μας μισό", δεν είμαστε μισοί, είμαστε άνθρωποι ολόκληροι που έχουν κάνει μία επιλογή.

Διατηρούμε όσο περισσότερο μπορούμε στη σχέση μας το στοιχείο της έκπληξης και της περιπέτειας.

Και χιούμορ κορίτσια μου, πολύ χιούμορ... σώζει ζωές αλλά και σχέσεις!

Όλα αυτά βέβαια είναι μερικές μόνο ιδέες και προτάσεις.

Εσείς τι λέτε φιλενάδες μου;

Αλάτι ψιλό, αλάτι χοντρό!

Σήμερα θα εγκαινιάσουμε μια νέα στήλη στη σελίδα μας που αφορά περισσότερο τις μανούλες αλλά και όσες φίλες έχουν σχέση με παιδάκια ή αισθάνονται παιδιά!

Ως λάτρης της παράδοσης, θα σας παρουσιάζω/θυμίζω κατά διαστήματα παλιά, ξεχασμένα παιχνίδια που μπορείτε να παίξετε με τα παιδάκια σας, παιχνίδια αληθινά!

Εδώ που τα λέμε, γιατί να μην το παίξετε και χωρίς παιδιά, με τις φιλενάδες σας;

Ξεκινάμε λοιπόν με το "Αλάτι ψιλό, αλάτι χοντρό":

Με λάχνισμα ή με κλήρο βγαίνει η μάνα.

Τα άλλα παιδιά κάθονται κάτω οκλαδόν με τα χέρια τους πίσω από την πλάτη και τις παλάμες ανοιχτές.

Η μάνα μένει έξω από τον κύκλο και κρατάει ένα μαντήλι.

Γυρίζει γύρω γύρω ρυθμικά, προσέχοντας σε ποιο παιδί θα ρίξει το μαντήλι και τραγουδά:

"Αλάτι ψιλό, αλάτι χοντρό, έχασα τη μάνα μου και πάω να τη βρω. Παπούτσια δε μου πήρε να πάω στο σχολειό".

Η μάνα, τελειώνοντας το τραγούδι, ρίχνει σε κάποιον το μαντήλι.

Το παιδί παίρνει το μαντήλι και κυνηγάει τη μάνα.

Αν εκείνη προλάβει και καθίσει στη θέση του παιδιού, είναι η νικήτρια και το παιδί θα συνεχίσει να κάνει τη μάνα, επαναλαμβάνοντας το τραγούδι.

Άλλαξέ το!

Όσο κοινωνικά κορίτσια κι αν είμαστε και όσο κι αν μας αρέσει να τριγυρίζουμε έξω, να κάνουμε βόλτες και να σεργιανάμε γενικότερα, αργά ή γρήγορα επιστρέφουμε στο καταφύγιό μας, στο σπίτι μας, το οποίο έχουμε φτιάξει πανέμορφο και υπέροχο σύμφωνα με το γούστο και τη διάθεσή μας.

Ακόμα όμως κι αυτό το όμορφο καταφύγιο μπορεί με τον καιρό να γίνει μονότονο στα μάτια μας.

Μια ωραία, αναζωογονητική ιδέα που θα ανανέωνε τη διάθεση και το σπιτικό μας θα ήταν να κάναμε που και που μερικές αλλαγές.

Δε μιλάω φυσικά για καινούρια έπιπλα ή οτιδήποτε θα προϋπόθετε την ύπαρξη χρημάτων (τα έχουμε ξεπεράσει εξάλλου αυτά τα τελευταία χρόνια). Μπορούμε εύκολα και ανέξοδα να προχωρήσουμε σε αλλαγή και ανακύκλωση των υπάρχοντων επίπλων και διακοσμητικών.

Μια αλλαγή στη θέση των επίπλων (ναι, ξέρω ότι μελετήσατε πολύ την πιο κατάλληλη θέση που έχουν ήδη αλλά μήπως τα βαρεθήκατε λιγουλάκι;) είναι μια πρώτη κίνηση, όπως και μια αλλαγή στη θέση των διακοσμητικών και της διακόσμησης των τοίχων.

Αν πιάνουν και λίγο τα χεράκια σας θα ήταν τέλειο να δοκιμάζατε να φτιάξετε κάποια καινούρια κατασκευή, να ζωγραφίσετε ένα νέο πίνακα, να ετοιμάσετε τελοσπάντων ένα χειροποίητο δώρο για το αγαπημένο σας σπιτικό (στο ίντερνετ υπάρχουν άπειρες ιδέες με αναλυτικές οδηγίες, δεν έχετε δικαιολογία!).

Όλη αυτή η δραστηριότητα θα μπορούσε να γίνει ακόμα πιο διασκεδαστική αν καλούσατε μια δυο φίλες να σας βοηθήσουν και να πουν και μια γνώμη.

Και την επόμενη εβδομάδα να κάνετε το ίδιο στο σπίτι μιας άλλης φίλης και ούτω καθεξής μέχρι να αποκτήσουν όλα τα μέλη της παρέας ένα ανανεωμένο σπίτι.

Ιδανικές φάσεις για τέτοιες δράσεις είναι οι αλλαγές των εποχών, οπότε υπάρχει έτσι κι αλλιώς διάθεση ανανέωσης!

Άλλαξέ το, λοιπόν!

Απενοχοποίησε τη χαρά!

Όταν ήμασταν μικρά παιδιά βρίσκαμε πολύ εύκολα τη χαρά σε μικροπράγματα που τα ενισχύαμε με γερές δόσεις φαντασίας.

Μεγαλώνοντας λίγο άρχισαν οι σχολικές αλλά και εξωσχολικές υποχρεώσεις, μαθήματα, διαβάσματα και διάφορες δραστηριότητες όχι πάντα από δική μας επιλογή.

Σιγά σιγά η καθαρή, αγνή χαρά άρχισε να παραγκωνίζεται.

Μετά το σχολείο άρχισαν άλλες αγωνίες, άγχη και υποχρεώσεις, για άλλους σπουδές, για άλλους εργασία, για κάποιους και τα δύο.

Κατόπιν σε πολλές περιπτώσεις το ήδη υπάρχον σύστημα υποχρεώσεων και τρεξίματος συνδυάζεται με τη δημιουργία οικογένειας, κάτι που είναι υπέροχο αλλά συνήθως δημιουργεί κι άλλες υποχρεώσεις.

Κι έρχεται μια στιγμή που αναρωτιέσαι αν χαίρεσαι πραγματικά όλα αυτά τα υπέροχα που σου συμβαίνουν ή απλώς τρέχεις να προλάβεις διάφορα.

Κι όταν σκέφτεσαι εκείνες τις ανέμελες παιδικές στιγμές χαράς, αισθάνεσαι ότι τώρα που μεγάλωσες και σοβάρεψες δε χωράνε στη ζωή σου πια.

Αφού, αν ας πούμε ξεκλέψεις λίγο χρόνο ολοδικό σου για να ζωγραφίσεις, να γυμναστείς, να κάνεις έναν απλό περίπατο και ό,τι τελοσπάντων σου φέρνει χαρά, αισθάνεσαι και λίγες ενοχούλες που δεν εκμεταλλεύτηκες αυτόν το χρόνο για άλλη μία υποχρέωση.

Λοιπόν, φιλενάδα, σου έχω νέα:

Όλα αυτά που σου φέρνουν απλή, ξεκάθαρη χαρά και δεν έχουν καμία σχέση με υποχρεώσεις και πρέπει δεν είναι πολυτέλεια, είναι απαραίτητα και ανάγκη για να μπορείς να έχεις ισορροπία στην καθημερινότητά σου!

Δώσε λίγο χρόνο στον εαυτό σου να κάνει συχνά πράγματα που του αρέσουν, μη νιώθεις ενοχές, τα παιδιά σου θα είναι ακόμα πιο χαρούμενα όταν σε βλέπουν ευτυχισμένη, ο σύντροφός σου θα αισθάνεται δίπλα του έναν άνθρωπο και όχι ένα ρομπότ και, το πιο σημαντικό, σιγά σιγά θα μάθεις ότι η χαρά είναι δικαίωμα, όσο φορτωμένο κι αν είναι το πρόγραμμά σου!