Διεκδίκησε όσα σου αξίζουν

Είναι γεγονός ότι πολλές γυναίκες, αν όχι οι περισσότερες, στην πορεία της ζωής, διστάζουν, φοβούνται, δεν ξετυλίγουν ποτέ πλήρως όλες τους τις δυνατότητες και ικανότητες.

Για πολλούς λόγους, με κυριότερο το φόβο, δεν βγαίνουν ποτέ ουσιαστικά στη σκηνή, μένουν στα παρασκήνια, δεν τολμάνε το κάτι παραπάνω, από ότι τους έχει δοθεί.

Αυτή είναι μια βαριά κληρονομιά που έχουμε οι γυναίκες και είναι παλιά ιστορία που δε θα αναλύσουμε εδώ.

Αυτό που θέλω να "φωνάξω", ότι κι αν σου έχει συμβεί, όσες πληγές κι αν έχεις να θεραπεύσεις, όσο φόβο κι αν έχεις να αντιμετωπίσεις, είναι πως:

ΕΙΣΑΙ ΙΚΑΝΗ ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΒΓΑΛΕΙΣ ΤΗ ΔΥΝΑΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΚΡΥΒΕΙΣ ΜΕΣΑ ΣΟΥ.

Απαιτείται πολύ θάρρος για να ακούσεις το κάλεσμα της ψυχής σου και να σταματήσεις να κρύβεσαι, να διεκδικήσεις επιτέλους όσα σου αξίζουν, αγάπη, αυτοεκτίμηση, αυτοπεποίθηση, πληρότητα.

Εντόπισε τι είναι αυτό που σε κρατάει πίσω, βρες τη βαθύτερη αιτία, για κάποιες μπορεί να είναι μια τραυματική εμπειρία, για άλλες απλά η συνήθεια ή τα πρότυπα με τα οποία μεγάλωσαν.

Οραματίσου, φαντάσου, σκέψου, αποφάσισε ότι ήρθε η ώρα να διώξεις ό,τι σε σταματάει από το να ζήσεις μέσα στο μεγαλείο που είσαι προορισμένη να ζήσεις.

Δεν είσαι τίποτα λιγότερο ή περισσότερο από κάθε άλλη γυναίκα ή άνθρωπο που πέρασε ή θα περάσει από αυτόν τον πλανήτη. Αντί να μένεις, όμως στο "τίποτα περισσότερο", στάσου στο "τίποτα λιγότερο" και σήκω πάνω.

Αγάπησε τον εαυτό σου, δείξε τη δύναμή σου.

Η διαδικασία της αφύπνισης μπορεί να διαρκέσει όσο και η ζωή σου, είναι όμως ένα ταξίδι μαγικό και αποκαλυπτικό, κάτι που αξίζει να ζήσεις και αυτό που οφείλεις στον εαυτό σου.

Μετά το χωρισμό

Πόσες φορές χρειάστηκε να πούμε αντίο σε μία σχέση, ενώ είχαμε ακόμα αισθήματα για τον, μέχρι τότε, αγαπημένο μας;
Και μία φορά να συνέβη, είναι αρκετή.

Ένας χωρισμός ή ένα διαζύγιο σχεδόν πάντα αποτελεί μία εμπειρία το λιγότερο άβολη, που μπορεί να γίνει μέχρι και τραυματικά επώδυνη.

Με όποιον τρόπο κι αν επέλθει ο χωρισμός, πολλές φορές δεν παύουμε να αισθανόμαστε ότι αγαπάμε ακόμα τον άλλο  κι ας μη μπορούμε να είμαστε πια μαζί.

Η αλήθεια είναι ότι η αγάπη δεν είναι πάντα αρκετή για να κρατήσει μία σχέση ευτυχισμένη.
Αν δεν υπάρχει κοινό όραμα, αν οι απόψεις σε ουσιαστικά και ζωτικά για τη σχέση θέματα είναι αντίθετες, τότε δύσκολα θα υπάρξει διάρκεια στο χρόνο. Όσο κι αν επιλέγουμε να εθελοτυφλούμε για κάποιο διάστημα, σίγουρα κάποια στιγμή θα βρούμε μπροστά μας ανυπέρβλητα εμπόδια.

Έστω, όμως, ότι πήραμε την απόφαση και ήρθε ο χωρισμός.
Και μετά τι;

Λένε ότι ο χρόνος γιατρεύει, κάτι το οποίο πιστεύω ότι δεν είναι αρκετό από μόνο του.
Είναι πολύ εύκολο να πέσουμε στην παγίδα της θλίψης. Και σίγουρα ο χρόνος δε γιατρεύει αν τον περάσουμε με ταβανοθεραπεία και απραξία, παγιδευμένες στην απώλεια.

Επειδή δε ζούμε αιώνια, το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε, αφού περάσουμε ένα υγιές και εύλογο διάστημα στο οποίο θα θρηνήσουμε, είναι να δραστηριοποιηθούμε.

Να θυμηθούμε και να αναζητήσουμε πράγματα που μας αρέσουν και μας ευχαριστούν. Να ξεκινήσουμε την αγαπημένη μας δραστηριότητα, χορό, γυμναστική, κάποιο χόμπι, να κάνουμε βόλτες με τους φίλους μας, να ξεφορτωθούμε το φορτίο μας, να προχωρήσουμε μπροστά!

Καμία σχέση δεν είναι χαμένος χρόνος. Όλοι οι άνθρωποι έρχονται στη ζωή μας για κάποιο λόγο.
Ας αποδεχτούμε ότι η αποστολή του συγκεκριμένου ανθρώπου στη ζωή μας ολοκληρώθηκε κι ας πάμε παρακάτω.

Μόνο έτσι θα ανοίξει και πάλι η καρδιά μας για ολοκαίνουριες, νέες και ενδιαφέρουσες εμπειρίες.
Με αποδοχή, αυτοπεποίθηση και χαμόγελο.

Αγάπησε το σώμα σου

Θα το έχεις ακούσει ή διαβάσει χιλιάδες φορές: Μάθε να αγαπάς το σώμα σου, με τα "ελαττώματά" του, μην παρασύρεσαι από τα πρότυπα που δημιουργεί η κοινωνία και τα μέσα επικοινωνίας και, και, και...

Σκέφτηκες, όμως, ποτέ τι σημαίνει ουσιαστικά "αγαπώ το σώμα μου";
Πιστεύω ακράδαντα ότι δεν υπάρχουν "ελαττώματα" στην εμφάνιση των ανθρώπων.
Αν αποδεχτώ ότι υπάρχουν θα είναι σαν να αποδέχομαι τα ηλίθια πρότυπα που επιτάσσει, για παράδειγμα, η βιομηχανία μόδας. Δεν αποδέχομαι κανενός είδους ελάττωμα, γιατί απλά δεν υπάρχει. Είναι διαφορετικό να θεωρώ το σώμα μου ελαττωματικό (ναι, επιμένω στη χρήση της λέξης για να τη ξορκίσω) και είναι εντελώς άλλο πράγμα να μην ταιριάζω στην αισθητική κάποιων ανθρώπων, κάτι το οποίο είναι αποδεκτό βεβαίως.

Αφού αποτινάξεις, λοιπόν, όλη αυτή τη σαβούρα που μας βομβαρδίζει καθημερινά, με όμορφους, άσχημους, μέτριους κτλ, ξεκίνα να αγαπάς πραγματικά το σώμα σου.

Για αρχή, θα σου προτείνω να μάθεις να το αντικρύζεις χωρίς φόβο και πάθος τουλάχιστον μία φορά τη μέρα στον καθρέφτη. Χωρίς ρούχα. Ταξίδεψε πάνω του το βλέμμα σου, παρατήρησε χωρίς να κρίνεις κάθε του σημείο, κάθε του πληγή και κάθε του ρυτίδα. Χαμογέλασε στον εαυτό σου. Αγάπησέ τον. Συγχώρεσε τον που ήταν τόσο αυστηρός μέχρι τώρα και καλωσόρισε πια με περηφάνια και χαρά τη νέα σου επιλογή.

Κατόπιν, ξεκίνα να φροντίζεις το σώμα σου. Αφουγκράσου τις ανάγκες του και κάνε συνήθειά σου να το περιποιείσαι διεξοδικά. Καθιέρωσε μία μέρα της εβδομάδας που θα προχωράς ένα βήμα παραπέρα από το βιαστικό ντους και την πρόχειρη περιποίηση, λόγω έλλειψης χρόνου. Κανάκεψε το σώμα σου, δείξε του πόσο το αγαπάς. Μάθε να το χαλαρώνεις (υπάρχουν τόσες τεχνικές γι' αυτό, γιόγκα, διαλογισμός κτλ), χρησιμοποίησε φυσικά προϊόντα για να το θεραπεύσεις, ξεκουράσου.

Η ουσία είναι να αποκτήσεις επαφή με το ίδιο σου το σώμα που είναι το όχημά σου σ' αυτή τη ζωή.
Μην ακούς κανέναν που θα κρίνει αν είσαι όμορφη ή άσχημη.
Όλοι οι άνθρωποι είναι όμορφοι, ο καθένας με διαφορετικό τρόπο.
Εξάλλου, σκέψου πόσο βαρετό θα ήταν να είμαστε όλοι ίδιοι....

Είναι θέμα επιλογής

Στην καθημερινότητά μας καλούμαστε διαρκώς να παίρνουμε αποφάσεις για το καθετί, από τα πιο μικρά μέχρι τα πιο μεγάλα θέματα.

"Τι φαγητό να μαγειρέψω σήμερα, πώς να χειριστώ το πρόβλημα του παιδιού στο σχολείο, με ποιον τρόπο να αναθερμάνω τη σχέση μου, να πάω στο γιατρό για την τάδε ενόχληση ή να περιμένω" είναι μερικά από τα δεκάδες ερωτήματα που μπορεί να μας απασχολούν καθημερινά.

Μέσα σ' αυτόν τον κυκεώνα που μας σαρώνει και προσπαθώντας να ανταπεξέλθουμε σε όλες τις υποχρεώσεις και σε όλα τα ζητήματα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, ξεχνάμε να κάνουμε που και που μια παύση και να κοιτάξουμε μέσα μας.

Που βρίσκομαι στην παρούσα φάση της ζωής μου;
Είμαι ικανοποιημένη από τον τρόπο που εξελίσσονται τα πράγματα;
Αν όχι, θα μπορούσα να κάνω κάτι για να τα αλλάξω προς το καλύτερο;
Τι έφταιξε και νιώθω δυστυχισμένη;
Κι αν αισθάνομαι ικανοποιημένη, από ποια κυρίως στοιχεία και δεδομένα πηγάζει αυτή η ικανοποίηση και πώς μπορώ να τα κρατήσω στη ζωή μου, ώστε να παραμείνει ουσιαστική;

Ας μην ξεχνάμε ποτέ ότι σε όποιο σημείο κι αν βρισκόμαστε στη ζωή μας, αυτό οφείλεται κατά ένα μεγάλο ποσοστό στις επιλογές που έχουμε κάνει μέχρι σήμερα. Ξέρω, είναι πολλά αυτά που δεν μπορούμε να ελέγξουμε (θα ήταν βαρετό, εξάλλου, αν συνέβαινε αυτό), όμως είναι άλλα τόσα για τα οποία έχουμε επιλογή.

Είναι επιλογή μας ο καλός ή ο κακός σύντροφος που έχουμε στο πλάϊ μας, όπως επιλογή μας είναι αν επιτέλους θα προσπαθήσουμε να κάνουμε πραγματικότητα εκείνο το όνειρο που είχαμε από παιδιά ή θα πούμε ότι είναι πια αργά (ποτέ δεν είναι αργά, δεν το μάθαμε ακόμα αυτό;). Και τόσα άλλα.
Το βασικό είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι έχουμε την δυνατότητα επιλογής σε πολλά σημαντικά ζητήματα της ζωής μας και να μην αναλώνουμε την αποφασιστικότητά μας μόνο στα μικρά και καθημερινά.

Ό,τι και να γίνει, όσο κι αν σπαζοκεφαλιάσεις, κάτι θα βρεις να μαγειρέψεις.
Και, ναι, μπράβο σου που αντιμετώπισες το πρόβλημα του παιδιού τόσο αποφασιστικά και έγκαιρα.
Με την ίδια αποφασιστικότητα, ξέρεις, μπορείς να δράσεις απέναντι σε ό,τι σε κάνει βαθιά δυστυχισμένη, σε ό,τι επιθυμείς, σε ό,τι έχεις ανάγκη.
Είναι θέμα επιλογής.