Η σιωπή δεν είναι χρυσός

Διάβαζα πρόσφατα ένα άρθρο για το πόσο σημαντικό είναι να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας, θετικά ή αρνητικά.
Πόσο ζωτικής σημασίας είναι να αφήνουμε τη φωνή μας να ακουστεί, να την υψώνουμε όταν νιώθουμε την ανάγκη.
Είναι ένα θέμα που με έχει απασχολήσει πολύ, φαντάζομαι και πολλές από εσάς.
Δυστυχώς, η κοινωνία μας έχει μάθει από μικρές (αφορά όλους, αλλά στις γυναίκες είναι πιο έντονο το φαινόμενο) να παραμένουμε περισσότερο σιωπηλές απ' όσο χρειάζεται.
Πρέπει να είμαστε πάντα γλυκιές, ευγενικές και πρόθυμες ό,τι κι αν συμβαίνει στη ζωή μας.
Διαφωνώ κάθετα με αυτή την άποψη και έχω αποφασίσει να αφήνω τη φωνή μου να ακούγεται, όσο δυνατά χρειάζεται κάθε φορά.
Η έννοια "θηλυκό" έχει ταυτιστεί με κάτι το ευάλωτο, το αέρινο, το ευγενικό, το ευαίσθητο μα και ανεκτικό.
Κι έτσι είναι.
Αυτή όμως είναι η μία πλευρά του νομίσματος.
Το να εκφράσουμε αγανάκτηση, οργή και θυμό δεν μας κάνει λιγότερο γυναίκες.
Τα ανείπωτα λόγια και τα ανέκφραστα συναισθήματα δεν εξαφανίζονται, παρά μπλοκάρουν την υγεία μας.
Εγώ, ας πούμε, όταν δεν εκφράζω κάτι που θεωρώ σημαντικό, αισθάνομαι κάτι σαν μπούκωμα, σαν φούσκωμα στην περιοχή του λαιμού - δεν είναι τυχαίο, εκεί βρίσκεται το πέμπτο τσάκρα, που συνδέεται με την επικοινωνία και έχει άμεση σχέση με προβλήματα θυρεοειδούς, λάρυγγα κτλ.
Δεν λέω ότι πρέπει να είμαστε διαρκώς μέσα στα νεύρα και το θυμό, ούτε να ουρλιάζουμε στον απέναντί μας με το παραμικρό.
Όταν όμως νιώθουμε την ανάγκη, δεν πρέπει να καταπίνουμε τη φωνή μας.
Κανείς δεν πρέπει να μας υποχρεώνει σε σιωπή.
Μάθε να μιλάς. Μάθε να απαιτείς όσα δικαιούσαι. Μάθε να εκφράζεσαι χωρίς να φοβάσαι.
Θα είναι από τα μεγαλύτερα δώρα που θα κάνεις στον εαυτό σου.

Drama Queen, η βασίλισσα του δράματος

Είναι ένας τύπος ανθρώπου που απαντάται, για ένα μυστήριο λόγο, κυρίως στις γυναίκες.
Είναι η βασίλισσα του δράματος, ένα άτομο με ακραίες αντιδράσεις, υπερβολική συμπεριφορά, συχνά αναίτια ξεσπάσματα  ή, για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, είναι η προσωποποίηση της κλάψας και της μίρλας, κάτι σε Μάρθα Βούρτση αλλά με περισσότερο στυλ (γι' αυτό είναι και queen άλλωστε).
Αν βρίσκεις κάτι από τα παραπάνω σε σένα, μη μου στεναχωριέσαι, μεταξύ μας είμαστε. Έχω ανέβει κι εγώ σ' αυτό το θρόνο στο παρελθόν και μάλιστα με μεγάλη επιτυχία (ευτυχώς μάλλον το ξεπέρασα).
Ξέρω, για όλα φταίει η κακιά η μοίρα, το άπονο σύμπαν, ο τάδε που σε παράτησε, η φίλη που δε σε καταλαβαίνει, το σπυράκι που βγήκε την πιο ακατάλληλη στιγμή και γενικά ΟΙ ΑΛΛΟΙ, όχι εσύ.
Σίγουρα δεν είναι όλες οι drama queen το ίδιο δραματικές και σαφώς τα αίτια μπορεί να διαφέρουν σε κάθε περίπτωση.
Και για να μην τα ρίχνω όλα σε σένα, βασίλισσά μου, και μου πικραθείς θα εκφράζομαι στο εξής σε πρώτο πληθυντικό:
Σίγουρα λίγο δράμα είναι ενδιαφέρον μέσα στη ζωή, έτσι να ανάψουν τα αίματα βρε παιδί μου, για το αλατοπίπερο. Πόσο κανονικότητα να αντέξουμε δηλαδή, καταντάει βαρετό.
Μήπως, όμως μπορούμε να βρούμε ενδιαφέρον και χωρίς να μιζεριάζουμε διαρκώς; Άσε που η ζωή έχει ακριβύνει τόσο που είναι σχεδόν ακατόρθωτο να πνίγουμε, κάθε τρεις και λίγο, τον πόνο μας στο ουίσκι. Και είναι και τρομερά εγωιστικό να τρελαίνουμε συνεχώς την κολλητή μας, που ψάχνει η κακομοίρα την καλύτερη προσφορά σε χαρτομάντηλα economy pack για να έχει καβάντζα στο σπίτι (με κίνδυνο πάντα να μας παρατήσει στον πόνο μας κάποια στιγμή που θα βαρεθεί να μας παρηγορεί).
Εντάξει, δεν είμαι και η πλέον ειδική για συμβουλές, καθώς η αίσθηση του μέτρου γενικά δεν είναι το δυνατό μου σημείο. Όμως, λόγω της ψυχραιμίας που διαθέτω ως άτομο μπορώ να πω ότι το αλατοπίπερο στη ζωή μπορεί να είναι κάθε όμορφη στιγμή που περνάμε με τον αγαπημένο μας (κι ας μας προδώσει ο κακούργος, εμείς έχουμε μεγάλη καρδιά, θα βάλουμε  γρήγορα μέσα τον επόμενο). Μπορεί να είναι η επαφή με ένα ζωάκι ή η θέαση ενός φαντασμαγορικού ηλιοβασιλέματος  τρώγοντας σπόρια με την κολλητή μας (αφού, είπαμε, μας παράτησε ο προδόταρος) και γενικά όλες οι καθημερινές στιγμές που ζούμε, φτάνει να τις δούμε με άλλα μάτια.
Δυστυχώς, επειδή η ζωή έχει και πραγματικά κακές στιγμές ας μήν ξοδεύουμε τα πολύτιμα, βασιλικά μας δάκρυα σε ανούσια πράγματα. Τι λες κι εσύ;

Αθεράπευτα ρομαντική κι ονειροπόλα: Υπάρχει θεραπεία;

Όχι, κυρίες μου, αυτή η υπόθεση δεν αφορά μόνο εμάς τα Καρκινάκια, είναι καιρός να τελειώσουν τα ψέματα. Όσο σκληρά καρύδια κι αν θέλετε να δείχνετε, οι περισσότερες, κατά βάθος, περπατάτε στα σύννεφα (ενίοτε και με ψηλοτάκουνα - μα πώς το καταφέρνετε;).
Η αλήθεια είναι ότι σχεδόν όλα τα κοριτσάκια έχουμε μια αναλλοίωτη τάση να λειτουργούμε και να σκεφτόμαστε με άκρατο ρομαντισμό. Και λέω, αναλλοίωτη, επειδή σπανίως πτοούμαστε από τις κατραπακιές της ζωής. Είναι σαν να έχεις πέσει με φόρα σ' έναν τοίχο και, την επόμενη φορά που θα δεις τοίχο να φέρεσαι σαν να μην έχεις ξαναδεί και να παίρνεις πάλι φόρα νομίζοντας ότι είναι από βαμβάκι.
Ο κυριότερος, βέβαια, τομέας που απορροφά όλον αυτόν τον ρομαντισμό είναι ο ερωτικός. Ό, τι έχει να κάνει, τελοσπάντων,  με τις σχέσεις μας με το, εκάστοτε, έτερον ήμισυ.
Πολλές από μας (άντε, να μη πω όλες και μου γκρινιάξετε) κάθε φορά που πέφτουμε στα δίχτυα του φτερωτού θεού (αν και βρίσκω το συγκεκριμένο χαρακτηρισμό κομμάτι ξενέρωτο, τον χρησιμοποιώ ως ευρέως αποδεκτό) ξεχνάμε αυτόματα όλα τα παρελθόντα κακά της μοίρας μας και, ανυποψίαστες, πέφτουμε πάλι με τα μούτρα. Εξιδανικεύουμε στο τσάκα τσάκα το ταίρι μας και, αφού έχουμε ξεμπερδέψει με τα διαδικαστικά, σκαρφαλώνουμε πάλι στο συννεφάκι μας και αρχίζουμε να καλπάζουμε.
Εδώ, τώρα, τίθεται το εξής θέμα που είναι και όλο το ζουμί της υπόθεσης:
Με πόση φόρα να καλπάσουμε;
Όλο το κόλπο βρίσκεται σ' αυτό το λεπτό σημείο.
Κι εδώ σας έχω τη λύση του δράματος.
Λοιπόν, κορίτσια μου, μετά από πολλά χρόνια εμπειρίας, άπειρα τοιχοχτυπήματα και τρομερές κατραπακιές έχω να δηλώσω τα εξής:
Πιστεύω ότι όσες ζούμε σε κάπως πιο ρομαντικούς ρυθμούς απ' όσο προστάζει τούτη η ψυχρή εποχή, δε χρειάζεται να αλλάξουμε για κανένα λόγο και για κανένα ταίρι. Εξάλλου είναι τόσο ωραία η θέα από το συννεφάκι μας, γιατί να τη στερηθούμε; Παρόλα αυτά όμως, επειδή χτύπα χτύπα στον τοίχο θα μας μείνει κανένα κουσούρι, οφείλουμε στον εαυτό μας να παραμένουμε λίγο πιο υποψιασμένες την επόμενη φορά. Κράτα και μια μικρή πισινή, που λένε, ρε παιδί μου. Ναι, ξέρω πως αυτή τη φορά θα είναι διαφορετικά, ναι, αυτός είναι ο πρίγκηπας που περίμενες, πάσο, αλλά μήπως, έτσι για σιγουριά, να πετάξεις το συννεφάκι σου λίγο πιο χαμηλά; Έτσι, αν όλα πάνε καλά θα το απολαύσεις εξίσου ενώ αν, λέμε τώρα, κάτι στραβώσει, θα πέσεις από μικρότερο ύψος. Άσε που, από τα χαμηλότερα ύψη η θέα είναι πιο ωραία, βλέπεις πιο καθαρά το τοπίο.
Αυτή είναι η ταπεινή μου άποψη, η οποία μπορεί να λειτουργήσει και στο γενικότερο πλαίσιο της ζωής μας.
Να μάθουμε, δηλαδή, να αντιμετωπίζουμε τις αντιξοότητες και τα προβλήματα χωρίς να κάνουμε έκπτωση στα μοναδικά στοιχεία του χαρακτήρα μας. Να εκπαιδευτούμε όμως ώστε να μπορούμε να τιμήσουμε αυτά τα στοιχεία, όντας ικανές (και ικανοί, αν μας διαβάζουν και αγοράκια) να χειριζόμαστε κάθε φορά τις καταστάσεις με μεγαλύτερη ωριμότητα, αυτοπεποίθηση και πίστη στον εαυτό μας.

Η μοναξιά στον κήπο της αλήθειας ή, αλλιώς, "πες το ψέματα..."

Γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι δυσκολεύονται να εκφράσουν αυτό που νιώθουν, να τολμήσουν να πουν την αλήθεια  και να είναι ειλικρινείς απέναντι στους άλλους και, εν τέλει, στον εαυτό τους;

Μπερδεμένες σχέσεις, προδοσίες, ανισορροπία, καβγάδες, ερωτηματικά, απογοήτευση. Όλοι μας, κατά διαστήματα, έχουμε περάσει από δύσκολες καταστάσεις για τις οποίες, αφού πέρασε η μπόρα και καταφέραμε να τις φιλτράρουμε με καθαρό μυαλό, διαπιστώσαμε ότι η κύρια αιτία των δεινών που προέκυψαν ήταν η ανειλικρίνεια μέσα στη σχέση, φιλική, ερωτική ή συγγενική.
Η απόκρυψη της αλήθειας. Ή, αλλιώς, το ψέμα.

Λίγοι είναι εκείνοι που βαδίζουν μέσα στις σχέσεις τους με απόλυτη ειλικρίνεια και καθαρότητα και επιμένουν να λειτουργούν με τον τρόπο αυτό, άνθρωποι που αποτελούν είδος προς εξαφάνιση. Οι περισσότεροι βέβαια, έχουμε θεωρητικά όλη την καλή διάθεση και την πρόθεση να είμαστε "εντάξει" απέναντι σ' αυτούς που νοιαζόμαστε, στην πράξη όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο ρόδινα.

Υπάρχουν τρεις κατηγορίες ανθρώπων που εμπλέκονται σ' αυτή την ιστορία (είμαι σχεδόν σίγουρη ότι θα αναγνωρίσετε σε κάποια από τις τρεις κατηγορίες τον πρώην σας ή εκείνη τη φίλη - φίδι όπως αποδείχτηκε στη συνέχεια):

Η πρώτη κατηγορία είναι όσοι είναι, σχεδόν κατ' επάγγελμα, ψεύτες και αυτός είναι ο μόνος τρόπος που μπορούν να λειτουργήσουν σε μία σχέση. Συνήθως, αν κάποιος εντοπίσει το ελάττωμά τους, έχουν έτοιμη μια δικαιολογία κατά περίσταση. Δεν αισθάνονται ποτέ ενοχές, καθώς έχουν πείσει ακόμα και τον εαυτό τους ότι δρουν με το σωστό τρόπο. Είναι πιο πολλοί απ' όσο θα θέλαμε να πιστεύουμε. Δυστυχώς.

Η δεύτερη κατηγορία είναι όσοι φοβούνται, λόγω προσωπικών ανασφαλειών, να πούνε την αλήθεια, συνειδητοποιούν ότι αυτό είναι λάθος, υπόσχονται στον εαυτό τους ότι δε θα επαναληφθεί (ας μην είμαι άδικη όμως, ενίοτε καταβάλλουν φιλότιμες προσπάθειες) αλλά την επόμενη φορά που θα ζοριστούν επιλέγουν συνήθως την εύκολη λύση, που μπορεί να ξεκινήσει από μια πρόχειρη δικαιολογία και να φτάσει ακόμα και σε ένα τερατώδες ψέμα.

Μια τρίτη κατηγορία είναι οι άνθρωποι που στρέφονται στην ανειλικρίνεια, αφού έχουν προϋπάρξει επανειλημμένα θύματά της (εδώ κάποιες θα αναγνωρίζετε τον εαυτό σας, σωστά; Προσοχή κορίτσια, δεν αξίζει να πέσετε σ' αυτή την παγίδα). Έτσι, συνήθως λόγω απογοήτευσης, αποφασίζουν ότι δεν έχει νόημα να είναι οι ίδιοι σωστοί αφού ο κόσμος είναι γεμάτος ψεύτες που δεν εκτιμούν, ούτε υπολογίζουν ή σέβονται την αλήθεια σε μία σχέση.

Η αλήθεια θυμίζει ένα πανέμορφο μα απρόσιτο κήπο που πολλοί λίγοι βαδίζουν στα μονοπάτια του με θάρρος και τόλμη.
Όλοι είμαστε, παρόλα αυτά, ικανοί να μπούμε στον κήπο αυτό και να θαυμάσουμε την ομορφιά και τη γαλήνη που προσφέρει.
Γιατί η αλήθεια και η ειλικρίνεια είναι αρετές που πρώτα τιμούν αυτόν που τις διαθέτει κι έπειτα δείχνουν σεβασμό και στους ανθρώπους που αγαπά και νοιάζεται.
Αρκεί ο καθένας μας να εντοπίσει τι είναι αυτό που τον ωθεί στο ψέμα ή στην απόκρυψη της αλήθειας και να δουλέψει στη σωστή κατεύθυνση.
Το μεγαλύτερο κέρδος είναι ότι η ζωή μας θα γίνει έτσι πιο απλή και ουσιαστική, κάτι που συνήθως λείπει από τις σύγχρονες, περίπλοκες ανθρώπινες σχέσεις. Και σίγουρα θα μας βγάλει από πολλούς, μελλοντικούς μπελάδες.

Καλώς ήρθες στην παρέα των φιλενάδων!

Μετά από ένα εκατομμύριο χρόνια αναλύσεων με τις φίλες μου εν μέσω καφέδων και αλκοόλης, η αλήθεια είναι ότι άκρη δε βγάλαμε ακόμα.
Ναι, το ξέρω, ο γυναικείος εγκέφαλος είναι κομμάτι πιο περίπλοκος (το λένε κι οι επιστήμονες) και η λειτουργία του πιο εντατική, αλλά αυτόν διαθέτουμε κι έτσι θα πορευτούμε.
Σε καλωσορίζω, λοιπόν, στις "Φιλενάδες", ένα διαδικτυακό σπίτι, ένα καφέ, μια γωνιά, πες το όπως επιθυμείς, όπου θα καταθέτω τις απόψεις, τις σκέψεις και τις προτάσεις μου για θέματα που απασχολούν, δικαίως ή αδίκως, τη γυναικεία μας φύση.
Περιμένω με χαρά και τη δική σου γνώμη, το δικό σου σχόλιο, με βάση τη δική σου εμπειρία ώστε να γίνουμε μια παρέα ανταλλαγής ιδεών και απόψεων ~ η ισχύς εν τη ενώσει δε λένε;
Θα τα λέμε κάθε Σάββατο, ενώ καθημερινά (εκτός απροόπτου) θα μοιραζόμαστε στη σελίδα μου στο facebook το απόφθεγμα της ημέρας, ξέρεις, μερικές λεξούλες που, τοποθετημένες στη σειρά, είναι ικανές να μας κάνουν να αισθανθούμε πιο όμορφα!